عبدالرزاق کاشانی در اصطلاحات الصوفیه:
عبارت است از ملاحظه بنده عین (ثابت) خود را متصل به وجود اَحدی، با قطع نظر از تقید یافتن وجودش به واسطۀ عینش و قطع نسبتش به او (یعنی وجود اَحدی) در این حال اتصال مددِ وجودی و نَفَس رحمانی را به خودش، بدون انقطاع و بریدگی، مشاهده می کند، به طوری که به او موجود باقی می ماند.
